Zasady pisowni i interpunkcji

[245] 66.3. Jeśli w którymś przypadku gramatycznym brzmienie głoski kończącej temat nazwiska jest w języku polskim inne niż w języku oryginalnym, wówczas zakończenie tego nazwiska piszemy zgodnie z pisownią polską, a -e nieme i apostrof — jeśli występują — pomijamy:

Grant [Grant], z Grantem, o Grancie.

Joyce [Dżojs], z Joyce’em, o Joysie;

Barthes [Bart], z Barthes’em, o Barcie;

Ingres [Ęgr], z Ingres’em, o Ingrze;

Mauriac [Moriak], z Mauriakiem, o Mauriacu;

Proust [Prust], z Proustem, o Prouście;

Remarque [Remark], z Remarkiem, o Remarque’u;

Robespierre [Robespier], z Robespierre’em, o Robespierze;

Ronsard [Ronsar], z Ronsardem, o Ronsardzie;

Inne przykłady: Descartes — o Descarcie, Combes — o Combie, Manet — Manecie.

UWAGA 1: Powyższe zalecenie odnosi się również do nazwisk typu Ustinov, Sainte-Beuve, które jakkolwiek nie zmieniają w miejscowniku liczby pojedynczej brzmienia tematycznej spółgłoski, to jednak – zgodnie z ogólnymi zasadami pisowni głosek zmiękczonych w języku polskim (por. 7.1., punkt b) – przyjmują odmianę następującą: Ustinov – o Ustinowie, Sainte-Beuve – o Sainte-Beuwie. Jednak szanując przyzwyczajenia użytkowników polszczyzny, dopuszcza się w tym przypadku gramatycznym również wersję pisaną przez -vi-. UWAGA 2: Nazwiska odmienne, które mają w zakończeniu tematu literę x, także przyjmują w deklinacji polskie końcówki, bez apostrofu, np. Halifax – Halifaksa, z Halifaksem, o Halifaksie; Hendrix – Hendriksa, z Hendriksem, o Hendriksie (por. 9.5., punkt d).