Zasady pisowni i interpunkcji
Biblia, Koran, Talmud, Ziemia obiecana, Noce i dnie, Postoje pamięci, Przekroczyć próg nadziei, Historia języka polskiego, Składnia rozmowy telefonicznej, Psychologia kliniczna, Fizyka ciała stałego, Polski ubiór do 1864 roku, Złoty okres ubioru;
Powrót taty, Stepy akermańskie, Oda do młodości, Polały się łzy..., Rozmowa z piramidami, W pamiętniku Zofii Bobrówny, Sokrates tańczący, Który skrzywdziłeś, O mej poezji;
Bogurodzica, Niedokończona symfonia (Schuberta), Rota, Mazur kajdaniarski, Marsylianka, W żłobie leży..., Niech żyje bal, Takie tango;
Park jurajski, Sami swoi, Wiśniowy sad, Pieta, Hołd pruski (tytuł dzieła Matejki, ale: hołd pruski = akt dziejowy), Stworzenie świata;
Psałterz floriański, Psałterz puławski;
Uniwersał połaniecki, Kodeks pracy, Konstytucja 3 maja, Statut wiślicki, Deklaracja praw dziecka, Ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, Karta nauczyciela;
Telewidzowie powodzianom, Reklama dzieciom, Podaruj dzieciom słońce;
Znicz, Pustynna burza.
WYJĄTKI: Stary Testament, Nowy Testament, Magna Charta Libertatum oraz Pismo Święte, Biblia Tysiąclecia, a także tytuły ksiąg biblijnych — np. Księga Liczb, Księga Psalmów, Księga Powtórzonego Prawa, Dzieje Apostolskie, w których tradycyjnie wszystkie człony pisze się wielką literą.
W muzyce na oznaczenie tonacji durowych (majorowych) używamy wielkich liter, a tonacji molowych (minorowych) — małych liter:
D-dur, B-dur, C-dur, A-dur, As-dur, G-dur, H-dur;
a-moll, b-moll, c-moll, e-moll, g-moll.
W tytułach utworów muzycznych wyraz, który jest nazwą gatunkową utworu, piszemy małą literą:
symfonia Pastoralna, nokturn Es-dur, sonatina a-moll, IX symfonia Beethovena, sonata Księżycowa.